Kaplumbağam neden sürekli uyuyor?
Merhaba! Qhn sayfasına hoş geldiniz. Bugün gündemimizde “Kaplumbağam neden sürekli uyuyor” var.
Bunu ilk fark ettiğim gün hâlâ aklımda. Kayseri’de sabahları hava zaten sert olur ya, camdan içeri sızan o soğukla birlikte odamda küçük bir sessizlik vardı. Masamın üstünde, küçük cam teraryumunun içinde kaplumbağam duruyordu. Normalde hareketlerini izlemek bile içimi rahatlatırdı. Ama o sabah farklıydı.
Hiç kıpırdamıyordu.
İlk düşündüğüm şey basitti: “Uyuyordur.” Ama sonra gün geçti, akşam oldu, ertesi gün geldi… ve ben içimde büyüyen o huzursuz soruyu fark ettim: Kaplumbağam neden sürekli uyuyor?
O an bunu sadece bir merak gibi değil, içime oturan küçük bir korku gibi hissettim.
İlk gün: Sessizliğin fark edilmesi
O gün okuldan dönmüştüm. Yorgundum, ama yine de her zamanki gibi teraryumun kapağını açıp onu izlemek istedim. Genelde beni görünce hafifçe kafasını kaldırır, suya doğru küçük bir hareket yapardı. O minik tepki bile bana “buradayım” hissi verirdi.
Ama o gün…
Hiçbir şey olmadı.
Bir an içimde garip bir boşluk hissettim. Sanki evdeki sesler bile azalmıştı. Elimi cama yaklaştırdım, hafifçe tıkladım. Tepki yok. İşte o anda içimde bir şey düğümlendi.
“Lütfen sadece uyuyor ol.”
Bu cümleyi o an içimden geçirdim ama ne kadar çaresizce söylediğimi şimdi daha iyi anlıyorum.
İkinci gün: Endişenin büyümesi
Ertesi gün sabah erkenden kalktım. Normalde uykuyu severim ama o sabah sanki uyumak bana ağır gelmişti. Direkt teraryuma gittim.
Aynı sahne.
Kaplumbağam yine hareketsizdi.
İşte o an “Kaplumbağam neden sürekli uyuyor?” sorusu bir meraktan çıkıp içimi kemiren bir düşünceye dönüştü. Kayseri’nin sabah soğuğu bile o anki iç sıkıntımın yanında hafif kalıyordu.
Google’a bakmadım hemen. Çünkü bazen cevap aramak, gerçeği kabul etmek demekti. Ben biraz daha “belki normaldir” tarafında kalmak istedim.
Ama içimdeki o huzursuzluk büyüyordu.
Üçüncü gün: Sessizlikle konuşmak
Üçüncü gün artık dayanamadım. Elime aldım teraryumu, ışığa doğru tuttum. Daha dikkatli baktım. Kabuğunun üstündeki desenleri, suyun hafif yansımasını, onun o küçük varlığını izledim.
“Beni duyuyor musun?” dedim içimden.
Bu soruyu yüksek sesle söylemedim ama sanki söylesem duyacakmışım gibi hissettim.
O an fark ettim ki aslında ben sadece bir kaplumbağaya bakmıyordum. Bir alışkanlığa, bir rutine, bir bağa bakıyordum. Onun sessizliği bile benim günümün bir parçası olmuştu.
Ve o sessizlik bozulmadığında… insan kendini eksik hissediyor.
İlk umut kırıntısı
Akşamüstü, ışık biraz değişince hafif bir hareket gördüm. Çok küçük. Neredeyse gözden kaçacak kadar.
Kalbim bir anda hızlandı.
“Uyandı mı?”
Ama hayır. Sadece pozisyonunu biraz değiştirmişti. Yine uykuya dönmüştü.
Yine de o küçük hareket bile bana umut verdi. Garip ama gerçek: Bazen bir canlıdan gelen en küçük işaret bile insanı ayakta tutabiliyor.
Gözlem günleri: Kaplumbağam neden sürekli uyuyor?
Sonraki günler benim için bir tür gözlem dönemine dönüştü. Sabah bakıyorum, öğlen bakıyorum, akşam bakıyorum. Neredeyse her an kontrol ediyordum.
Ve her seferinde aynı soru:
Kaplumbağam neden sürekli uyuyor?
Bir noktada kendime kızmaya başladım. “Belki de normaldir,” dedim. Ama içim rahat etmiyordu.
Kayseri’nin kışa yaklaşan havası sertleşirken, odam daha da sessizleşiyordu. Dışarıda rüzgâr camlara vuruyor, içeride ise sadece o küçük teraryumun içindeki sessizlik vardı.
O sessizlik bazen bana ağır geliyordu.
İçsel sorgulama
İlginizi Çekebilecek İçerik: Kapalıçarşı'nın mimarı kim ?
Bir gece yatağımda uzanırken düşündüm: “Ben mi abartıyorum?”
Ama sonra başka bir düşünce geldi: “Ya gerçekten bir şey varsa?”
İnsanın bir canlıya bağlanması garip bir şey. Küçük bir hareket, küçük bir bakış bile rutinini değiştiriyor. Benim için kaplumbağam da öyleydi. Sessizdi ama vardı. Ve varlığına alışmıştım.
Şimdi ise o varlık, sürekli uyuyordu.
Bir sabah değişen şey
Dördüncü gün sabahı farklıydı.
Işık daha yumuşaktı. Odaya girince hemen teraryuma baktım. İçimde yine aynı endişe vardı ama bu sefer farklı bir şey oldu.
Hareket etti.
Yavaşça başını kaldırdı.
O an içimde bir şey çözüldü. Gerçekten fiziksel olarak rahatladım. Sanki günlerdir taşıdığım bir yük bir anda hafifledi.
“İşte oradasın…” dedim fısıltıyla.
O an gözlerim doldu. Abartı gibi gelebilir ama değil. Çünkü bazen bir canlının varlığı, insanın duygularını doğrudan etkiler.
Rahatlama ve hafif utanç
Sonra kendime güldüm. “Bu kadar panik yapılır mı?” dedim.
Ama içten içe biliyordum: Bu panik, sevgiyle ilgiliydi.
Yine de soru tamamen bitmedi. Çünkü hâlâ çok uyuyordu.
Gerçeği kabullenmek
Günler geçtikçe fark ettim ki kaplumbağalar gerçekten de uzun süre uyuyabilen canlılar. Bu onların doğasında var. Ama benim yaşadığım şey sadece biyolojik bir durum değildi.
Ben bir bağ kurmuştum.
Ve o bağın içinde her uyku, her sessizlik bana daha fazla şey ifade ediyordu.
Kaplumbağam neden sürekli uyuyor?
Bu soru artık korkudan çok meraka dönüşmeye başlamıştı. Hatta biraz da kabullenmeye.
Son sahne: Sessizlikle barışmak
Bir akşam Kayseri’de hava kararmıştı. Pencereyi açtım, soğuk yüzüme vurdu. Teraryumun yanında oturdum.
Kaplumbağam yine uyuyordu.
Ama bu sefer farklı hissettim.
Endişe yoktu. Panik yoktu. Sadece bir kabulleniş vardı.
Onu izlerken içimden şunu geçirdim: “Demek böyle bir şey bu.”
Sessizlik, bazen korkutucu değilmiş. Bazen sadece varlığın başka bir haliymiş.
O an kendimi daha sakin hissettim. Hayatın her anı hareketli olmak zorunda değilmiş gibi geldi.
Ve garip bir şekilde… bu düşünce beni rahatlattı.
“Kaplumbağam neden sürekli uyuyor” konusunu beğendiyseniz Qhn sayfamızdaki diğer makalelerimize de göz atmanızı öneririz.
Sonuç gibi olmayan bir farkındalık
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu net görüyorum: O günlerde yaşadığım şey sadece bir kaplumbağanın uyku hali değildi.
Bu, bir bağın içinde büyüyen endişeydi. Sonra o endişenin yavaş yavaş yerini anlayışa bırakmasıydı.
Ve en önemlisi, küçük bir canlının sessizliğiyle insanın kendi duygularını fark etmesiydi.
“Kaplumbağam neden sürekli uyuyor?” sorusu artık bende korku değil, hafif bir tebessüm bırakıyor.
Çünkü bazı soruların cevabı sadece bilgi değil… zamanla gelen bir sakinlikmiş.